Talego. (1993), Xosé Ballesteros

 
“ESTÁN AHÍ. AMAZACADOS. En silencio. Imposible oírlles calquera son. Imposible saber por onde chegarán nin cantos van ser. Pero virán. Nunca faltan á súa cita nocturna. Calados. En procesión. Chegarán suaves, co seu camiñar lento, coma se tiveran toda unha vida para se achegar ao noso sangue.
E téñena porque niso vai a súa. O seu sangue frío está composto da nosa linfa condensada en minúsculas partículas salgadas. Viven de nós. Morren por nós a ducias, a centos. Morren sen emitir un son porque esmagalos baixo as zapatillas roídas non serve. Porque esmigallalos entre o papel de estraza failles cóxegas, porque cravarlles a unlla longa do furabolos na súa coiraza sería sentir o aceiro viscoso esvarar baixo a xema do dedo, e tan só, coma outras veces, nos queda o lume purificador, a chama salvadora despois de ter inserido un alfinete afiado na armadura do vampiro e sentir como a calor incendiaria vai convertendo o chinche nunha pequena masa acarbonada que, agora si, emite un chasquido tranquilizador e nos fai respirar aliviados mentres contamos o número cincuenta e seis nas baixas da procesión dos caladiños.”
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s