A PRAIA DOS AFOGADOS. (2009), Domingo Villar

“OS POLICÍAS DESCENDERON pola rampla. O mar, varios metros máis alto, apenas descubría algunhas algas no treito máis próximo á auga. Unha cubeta de plástico chea de rinchas estaba aos pés do mariñeiro, sobre o chan de pedra.
–Vai saír pescar?
–Non –dixo, coa súa voz cavernosa–, vou ao barco encarnar as nasas. Non sairei pescar ata despois do enterro.
–Ten un minuto?
–Un si.”



p. 179-180

“Un vigoroso golpe na mesa de mármore anunciou o final da man de dominó.
–E quen foi o que viu ese barco? –preguntou Caldas, levantando a voz sobre o barullo dos xogadores.
–Nin idea, inspector –dixo e, sinalando o home da gorra que se achegaba á barra recuncar, engadiu: –Mais contan que el sabe algo.”


p . 185

A praia dos afogados, de Domingo Villar.

____________________________________

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s