A LOBA. (2000), Bento da Cruz

 

“ERA NO 1946, mes de abril, cinco da tarde. Pola calzada romana que, ao tempo, conducía a Gostofrio, subían un home en unha rapariga. El tiña trinta anos, carocha trigueira picada das vexigas, estatura media, costas anchas, chapeo negro caído contra a caluga, chaqueta pendurada do ombreiro esquerdo, caxato a rastro, cu requichado, perna cambada, botas de caucho e coiro, ar de fariñento pousón con escaraváns. Ela dezasete, morena e bonita a máis non poder, cabelos prétos e abundantes, ollos da mesma cor, moi vivos e fiteiros, que remelaba con tal gracia que era un home velos e perderse por eles, cellas espesas, nariz levemente remangado, con ás abertas e punta fina, viperino, labios ben deseñados, o de cima cun botonciño rosáceo no centro, que, en repouso, encaixaba nunha dobra do inferior, e en movemento, imprimíalle ao sorriso de tres coviñas, dúas á dereita e unha á esquerda, un encanto que, de certo, nunca Venus ou Diana tiveran.
Xa traían uns trece quilómetros nos cascos e camiñaban en silencio. Quen os vise pasar, habíase interrogar: ¿serán pai e filla? ¿Tío e sobriña? ¿Marido e muller? ¿Irmán e irmá? ¿Noivos? ¿Descoñecidos? Mais velaí que os dous camiñantes reanudan o diálogo, certamente interrompido polo cansazo. Aproximémonos e oiamos o que din. Pregunta el:
–¿E logo que tempo tiñas cando comezaches a ir a España?
–A primeira vez na barriga da miña nai; a segunda no colo; a terceira, pola man; a partir de aí, maría vai canda as outras.
–¿Durante cantos anos?
–Uns nove ou dez. Despois veu a Guerra Civil e os galegos, coitados, non tiñan con que matar a fame deles canto máis a dos outros.
–¿Pero antes ía caendo algo?
–Ah, si. Moitos da miña terra levantaron cabeza.
¿A conta da pedincha?
–Da pedincha.
–¿Para
a casa queimada?…

–Acasa queimadaera o truco máis usado. Pero había outros: tolleitos –mudou o ton de voz– falsos, matrimonios novos con moitos fillos –riu– dos outros; rapazas novas de barriga avultada –volve rir– cunha almofada debaixo da saia…
–¿Nunca fostes presos?
–Non. Tiñamos papeis. Licencias autorizadas polos
alcaldes –nova gargallada– feitas polo Domingos das Alturas. ¿Non o coñeceu, nunca ouviu falar del?…

(Comezo de A loba, de Bento da Cruz)

__________________________________________________________________


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s